Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο από την Νάντια Γιαννακοπούλου Δικηγόρου – Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου ΠΑΣΟΚ

Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στα 4 χρόνια παραμονής τους στην κυβερνητική εξουσία, χρησιμοποίησαν τον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας ως ένα πρόσφορο έδαφος για κομματική γυμναστική, επικοινωνιακή τακτική και ως μέσο διαφυγής από τη σκληρή πραγματικότητα.

Αφού ευτέλισαν κάθε διαδικασία διαλόγου, βομβάρδισαν την κοινή γνώμη με επικοινωνιακές πομφόλυγες και εξαγγελίες άνευ ουσίας και παιδαγωγικής επεξεργασίας.

Οι Υπουργοί παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, κύριοι Φίλης και Γαβρόγλου, αντιμετώπισαν ένα Εθνικό ζήτημα, που αφορά στο μέλλον των επομένων γενεών αλλά και της Ελλάδας, με μικροκομματικές συμπεριφορές, ιδεοληπτικές εμμονές και ξεπερασμένες συνταγές του περασμένου αιώνα και ως μέσο για τη δημιουργία εντυπώσεων και την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας.

Εμμονικά ξήλωσαν οτιδήποτε μεταρρυθμιστικό και συναινετικό θεσπίστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Τα ιδεοληπτικά τους νομοθετήματα και οι παρεμβάσεις ελέγχου της διοίκησης της εκπαίδευσης έχουν πάρει επί των ημερών τους «κατακλυσμιαία» μορφή. Δεν σταμάτησαν επί 4 χρόνια να αιφνιδιάζουν τους μαθητές, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και την παιδαγωγική κοινότητα. Όλα αυτά βεβαίως δεν υιοθετήθηκαν και δεν υπηρετούν κάποια παιδαγωγική πρακτική παρά μόνο τη λογική της ήσσονος προσπάθειας, την οποία ασπάζονται προσωπικά οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσον αφορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για εμάς το Δημόσιο Πανεπιστήμιο αποτελεί προτεραιότητα. Θέλουμε Δημόσιο Πανεπιστήμιο διοικητικά αυτοτελές και οικονομικά αυτοδύναμο, απελευθερωμένο από τα δεσμά του κρατισμού, ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο. Αυτό είναι το ζητούμενο της νέας εποχής. Είναι όμως πλέον ώριμη ανάγκη και πρέπει να προχωρήσει με την Συνταγματική Αναθεώρηση η δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Για μας το τρίπτυχο για την ακαδημαϊκή ολοκλήρωση είναι λογοδοσία – διαφάνεια – αξιολόγηση.

Να θυμηθούμε ότι ο Νόμος 1268/82, νόμος ΠΑΣΟΚ, ήταν αυτός που άλλαξε την πορεία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Με τον ν. 4009/2011, που ψηφίσθηκε από τα 5/6 της Βουλής και αποτέλεσε μια μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ορίσθηκε η Ακαδημαϊκή Ελευθερία, επαναπροσδιορίσθηκε το κανονιστικό πλαίσιο αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ, ορίστηκαν τα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ ενώ οι Πρυτάνεις εκλέγονται ύστερα από Διεθνή Πρόσκληση. Όλα αυτά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ να τα ανατρέψει, χωρίς διάλογο με το έτσι θέλω. Με την επαναφορά της έννοιας του ασύλου παλαιότερων εποχών.

Την αντικατάσταση των Συμβουλίων Ιδρύματος από τα διακοσμητικά ΑΣΑΕΕ με απροσδιόριστη συγκρότηση. Τη δυνατότητα του Υπουργού να ιδρύει ή να καταργεί Τμήματα, Σχολές και ΑΕΙ χωρίς προηγούμενη γνώμη κανενός οργάνου. Την ενίσχυση της κομματικοποίησης στα Πανεπιστήμια μέσω της ενίσχυσης της συμμετοχής των φοιτητών στη διοίκηση του Πανεπιστημίου και των ακαδημαϊκών του μονάδων για θέματα που δεν αφορούν τους φοιτητές. Την εκλογή των μονοπρόσωπων οργάνων διοίκησης από άλλες κατηγορίες προσωπικού, πλην των μελών ΔΕΠ.

Την εκλογή των αντιπρυτάνεων με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο από αυτό του πρύτανη. Τους εκτεταμένους περιορισμούς και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που εισάγονται στη λειτουργία των Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών και παράλληλα την κατάργηση της αξιολόγησής τους από την Ανεξάρτητη Αρχή (ΑΔΙΠ). Το νέο δαιδαλώδες θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΛΚΕ, το οποίο εισάγει περαιτέρω γραφειοκρατικές διαδικασίες στη λειτουργία τους, στη διαχείριση των πόρων τους .

Το εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν πυλώνα του κοινωνικού κράτους. Να δημιουργήσει μέσα από την κρίση ευκαιρίες και να δώσει προοπτική και ελπίδα στη νέα γενιά. Να σταματήσει το brain drain. Η Παιδεία δεν επιτρέπεται να αποτελεί μέσο για μια τη στρατηγική της συγκυρίας. Είναι υπόθεση όλων μας, για το μέλλον της χώρας μας και των παιδιών μας.

 

 

 Π​​ριν από λίγους μήνες, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην Ελλάδα ύστερα από παραμονή κάποιων ετών στο εξωτερικό ως στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας.

«Γιατί γύρισες;!...» ήταν η πιο συχνή ερώτηση, συνοδευόμενη από έκδηλη απορία, γνωστών και φίλων. Δεν είχα φανταστεί ότι, αντί να μου εκδηλώνουν τη χαρά ή, εν πάση περιπτώσει, μια θετική συγκατάβαση στο «χαρμόσυνο γεγονός της επιστροφής στην πατρίδα», με κοιτούσαν με ανοιχτό στόμα – ενίοτε με συμπάθεια για το κακό που με βρήκε!

«Μπλέξαμε», εκμυστηρεύθηκα σε οικεία μου πρόσωπα. Μια διάχυτη απαισιοδοξία, ένα υπερχειλίζον αίσθημα παραίτησης και κόπωσης. Κυρίως από αυτούς που δεν το περίμενε κανείς: τα πλέον δυναμικά, θεωρητικά τουλάχιστον, τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, τις –απαξιωμένες ή και συκοφαντημένες ποικιλοτρόπως– ελίτ. Αυτούς που προορίζονται, αλλά και οφείλουν και μπορούν, ιστορικά και διαχρονικά, να τραβήξουν την κοινωνία μπροστά. Να εμπνεύσουν και να καθοδηγήσουν τον λαό. Με το προσωπικό τους παράδειγμα. Με το ανεπίληπτο ήθος τους. Με το έργο και τα επιτεύγματά τους. Με το όραμά τους.

Αν αυτά τα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας «πετούν την πετσέτα στο πάτωμα», ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της χώρας; Είναι η στιγμή της παραίτησης ή, αντιθέτως, η ώρα της μάχης, η ώρα του «σηκώματος των μανικιών»; Εθελοτυφλεί, φοβούμαι, όποιος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η πατρίδα μας «έπιασε πάτο» τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης. Τα «άπλυτά μας» βγήκαν σε κοινή θέα και, συχνά, η Ελλάδα «κρεμάστηκε στα μανταλάκια» των ξένων ΜΜΕ και της διεθνούς κοινής γνώμης.

Ωστόσο, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να μπει μια τελεία στο αυτομαστίγωμά μας. Η ελληνική κοινωνία, αντί να κλαυθμυρίζει, να τρέφεται με συνωμοσιολογίες και να οικτίρει τους ξένους για τα δικά της δεινά –που επισωρεύσαμε, όμως, εμείς οι ίδιοι στις πλάτες μας–, οφείλει να συνειδητοποιήσει, πρώτα από όλα, τι συνέβη και φτάσαμε έως εδώ. Εγκυροι θεσμικοί και διεθνείς φορείς και ειδικοί το έχουν καταγράψει εγκαίρως – εδώ και καιρό…

Αφού, λοιπόν, αποκτήσουμε την αναγκαία συλλογική μας αυτογνωσία και χωρίς να παραγνωρίζει κανείς τις σημαντικές αδυναμίες, ελλείψεις, παθογένειες, αστοχίες, λάθη… –ο καθένας μπορεί να τα ονομάσει όλα αυτά τα αρνητικά όπως θέλει– των πάσης φύσεως ελίτ, αλλά και του ίδιου του λαού και του καθενός μας ατομικώς, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και να «πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα».

Για να εικονογραφήσω με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Πριν από λίγες ημέρες, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 1ο Forum 2018 «InvestGR – Ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα», ένας νέος «θεσμός» που αποσκοπεί στη δημιουργία ενός ετήσιου Forum διαλόγου ανάμεσα στα ανώτατα στελέχη των ξένων εταιρειών στην Ελλάδα και τους σημαντικότερους πολιτικούς εταίρους της χώρας, με στόχο την καλύτερη αλληλοκατανόηση και ανταλλαγή απόψεων και θέσεων και με απώτατο σκοπό τη βελτίωση του επενδυτικού πλαισίου και την ανάδειξη της Ελλάδας ως ελκυστικού προορισμού για τις άμεσες ξένες επενδύσεις. Σε έρευνα που διεξήγαγε η Metron Analysis και παρουσιάστηκε στο εν λόγω Forum, με θέμα «Η Ελλάδα ως επενδυτικός προορισμός» (www.investgr.eu), αποτυπώθηκε από 30 CEOs ξένων πολυεθνικών εταιρειών ακριβώς αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Οτι, δηλαδή, η Ελλάδα μπορεί να καταστεί ένας ελκυστικός προορισμός για τις ξένες επενδύσεις, αρκεί, αφενός, να εγκύψει η πολιτεία πάνω σε μείζονες και χρόνιες αδυναμίες και υστερήσεις που εμποδίζουν τις ξένες πολυεθνικές να τοποθετήσουν σοβαρά την Ελλάδα στον χάρτη των πιθανών επενδυτικών τους επιλογών, αλλά και, αφετέρου, να αξιοποιήσει θετικά στοιχεία, όπως είναι το ικανό και καταρτισμένο ανθρώπινο κεφάλαιο.

Στις αρχές του 2018, ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Emmanuel Macron, προσκάλεσε στις Βερσαλλίες 140 CEOs ξένων πολυεθνικών εταιρειών, παρουσία 15 υπουργών του (!), για να μοιραστεί μαζί τους το όραμά του για τη Γαλλία ως ελκυστικό προορισμό άμεσων ξένων επενδύσεων. Πριν από λίγες ημέρες μόλις, διεθνής έρευνα κατέγραφε την επιστροφή της Γαλλίας στην προ δεκαετίας θέση της, δηλαδή στην τριάδα των πλέον ελκυστικών χωρών για ξένες επενδύσεις, αριστεύοντας μάλιστα σε νευραλγικούς τομείς, όπως η καινοτομία.

Τηρουμένων των αναλογιών, πιστεύω ότι και η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει παρά τους ασφυκτικούς καταναγκασμούς του παρόντος και των επόμενων ετών.

Για να συμβεί, όμως, αυτό, θα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά χωρίς χρονοτριβή. Αυτό δεν κάνουν, άλλωστε, οι μεγάλες και επιτυχημένες εταιρείες; Διαπιστώνουν το πρόβλημα, αναλύουν τι δεν πήγε καλά, καταστρώνουν τη στρατηγική, τους στόχους και, ακολούθως, αφοσιώνονται και εργάζονται όλοι ανεξαιρέτως οι εμπλεκόμενοι για να τους επιτύχουν. Ο δε έπαινος, αλλά και ο ψόγος, περιμένουν στο τέλος του τούνελ…

«Γύρισα, λοιπόν, στην Ελλάδα», γιατί πιστεύω ότι η χώρα μας μπορεί και επιφυλάσσει, ακόμη και τώρα, και περισσότερο στο μέλλον, επαγγελματικές ευκαιρίες και προοπτική. Παλαιότερες γενεές τα κατάφεραν σε πολύ πιο δύσκολες και τραγικές καταστάσεις. Περνώντας, κυριολεκτικώς, διά πυρός και σιδήρου… Αρκεί να ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν από τα βάθη της ιστορίας: οι Ελληνες του κοσμοπολιτισμού, της εξωστρέφειας και των ανοιχτών οριζόντων.

* Ανδρέας Γιαννόπουλος, Public Affairs & Networks.

 

 

Οι νέοι είναι αδιαμφισβήτητα το κατ’ εξοχήν τα θύματα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των νέων, έχοντας φθάσει μέχρι και στο 60%, σήμερα βρίσκεται στο 43,7% και παραμένει μακράν το υψηλότερο στην Ευρώπη. Ουσιαστικά, ένας στους δύο νέους δεν μπορεί σήμερα να βρει δουλειά. Ακόμη και οι νέοι που εργάζονται, λαμβάνουν στην πλειονότητά τους ιδιαίτερα χαμηλές αμοιβές, σε θέσεις προσωρινές ή μερικής απασχόλησης.

Για τη δυσανάλογη επιβάρυνση της νέας γενιάς ευθύνονται χρόνιες αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Η υπέρμετρη αύξηση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών έχει καταστήσει την πλήρη μισθωτή εργασία πρακτικά ασύμφορη, ενώ όλες οι μεταρρυθμίσεις για το ασφαλιστικό επιχείρησαν να διατηρήσουν τις υφιστάμενες παροχές, μεταθέτοντας τις περικοπές στο μέλλον και τα βάρη στις πλάτες των επόμενων. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου ΔιαΝΕΟΣΙΣ, τρεις στους τέσσερις νέους κάτω των 35 ετών, εξετάζουν το ενδεχόμενο να φύγουν από την χώρα. Η χώρα μας χάνει μια ολόκληρη γενιά, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις αναπτυξιακές της προοπτικές, αλλά και για τη δημογραφική της εξέλιξη, αφού φαίνεται να αντιμετωπίζει μείωση του πληθυσμού της για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για την αντιστροφή αυτής της πορείας, χρειάζονται γενναίες παρεμβάσεις, τώρα. Η ριζική αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος, η αναβάθμιση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης, η σύνδεση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τον κόσμο της παραγωγής, η αναβάθμιση του θεσμού της Μαθητείας, η δημιουργία νέου θεσμικού πλαισίου για την πρακτική άσκηση και η αναβάθμιση των προγραμμάτων επανακατάρτισης και δια βίου εκπαίδευσης, είναι στόχοι που οφείλουν να τεθούν σε πρώτη προτεραίτητα. Χρειάζεται, επίσης, μια σοβαρή – επιτέλους – μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, η οποία θα επιτρέπει την εξασφάλιση επαρκούς προστασίας για τους νέους εργαζόμενους, αλλά και επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων για τη δημιουργία ενός γόνιμου επιχειρηματικού περιβάλλοντος, με προϋποθέσεις για την προσέλκυση επενδύσεων, με χαμηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και κίνητρα για τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας.

Είναι ανάγκη να δώσουμε στους νέους την ευκαιρία να ορθοποδήσουν, να στηρίξουν οι ίδιοι, με τη δουλειά τους, τον εαυτό τους και το μέλλον τους. Διαφορετικά η Ελλάδα θα συνεχίσει να φθίνει μέρα με τη μέρα.

του Κωνσταντίνου Μίχαλου απο reporter.gr

Εθνική γραμμή εδώ και τώρα!

Εθνική γραμμή εδώ και τώρα! Γράφει ο Βασίλης Τριανταφύλλου

ΤΗΝ ΩΡΑ που τα γκρίζα σύννεφα πληθαίνουν ανησυχητικά στη γειτονιά μας, ο πολιτικός κόσμος της χώρας εμφανίζεται θολωμένος και μπερδεμένος με τις προτεραιότητές του. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μπλέχτηκαν στη σκανδαλολογία. Σε έναν πόλεμο εντυπώσεων με στόχο το κομματικό συμφέρον. Να στριμώξουν, δηλαδή, τον αντίπαλο στα σχοινιά και να τον κρατήσουν εκεί καθηλωμένο όσο περισσότερο χρόνο μπορούν, για να κερδίσουν την κοινή γνώμη και να στρέψουν τα φώτα της επικαιρότητας μακριά από τα καυτά θέματα όπως είναι τα εθνικά και η οικονομία.

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ που έχουν σταλεί από την Αθήνα προς τα Σκόπια και την Αγκυρα δεν τα έχουν λάβει σοβαρά υπόψη οι παραλήπτες και γι’ αυτό ευθύνονται οι Ελληνες πολιτικοί, οι οποίοι αδυνατούν να συνεννοηθούν και να χαράξουν μια εθνική πολιτική που θα θωρακίζει τη χώρα και τα συμφέροντά της. Που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν να αμφισβητήσει τα δικαιώματά της, τις διεθνείς συμβάσεις και την ιστορία της. Που θα κλείνει παλιές πληγές και δεν θα ανοίγει νέες, εξαιτίας ολιγωριών και επιπολαιότητας. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση οφείλουν να κατανοήσουν ότι τα εθνικά ζητήματα δεν προσφέρονται για κομματικά παιχνίδια και ρεβανσισμούς. Οφείλουν να γνωρίζουν ότι όποια ζημιά προκληθεί από λάθος χειρισμούς είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να διορθωθεί και ιδιαίτερα σε περιόδους όπου η χώρα βρίσκεται σε ένα ιδιόμορφο περιβάλλον, με τους φίλους και τους συμμάχους να μην ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους και να μην παίρνουν τις πρωτοβουλίες που απαιτούνται. Οι χλιαρές, έως αδιάφορες, αντιδράσεις, τόσο της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσο και του ΝΑΤΟ, για να βρεθούν ωφέλιμες λύσεις στα ανοικτά μέτωπα, αποτελούν άλλη μια απόδειξη των άστοχων πολιτικών που έχουν επιλέξει και ακολουθήσει επί δεκαετίες οι πολιτικοί του τόπου, είτε κατέχουν την εξουσία είτε τη διεκδικούν. Αποτέλεσμα της έλλειψης εθνικής στρατηγικής είναι σήμερα οι γείτονες να αυξάνουν τις παράλογες απαιτήσεις τους και να φθάνουν σε ακραίες ενέργειες και ως απάντηση να λαμβάνουν «φιλικές παραινέσεις» για να πέσουν οι τόνοι και να εκτονωθεί η ένταση. Φίλοι και σύμμαχοι, αντί να επιθυμούν να βρουν λύσεις, προτιμούν να παραμένουν ανοικτά τα μέτωπα της φωτιάς για να μη χάσουν τους καλύτερους πελάτες των οπλικών βιομηχανιών τους. Αντί να υπερασπιστούν το δίκαιο και να τραβήξουν το αυτί των άτακτων, επιλέγουν την «πονηρή σιωπή» μόνο και μόνο για να πουλήσουν φρεγάτες, κανόνια και τανκς στους ακρίτες της Ε.Ε. που προστατεύουν τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της οποίας εδάφη επιβουλεύονται οι ταραχοποιοί της περιοχής.

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ η οικονομία, τη χρονιά της απαλλαγής της από τα μνημόνια, αναζητεί πυξίδα για πορεία εξόδου από την πολύχρονη κρίση. Μια κρίση που στα λόγια οδεύει προς το τέλος της, μαζί με τον εφιάλτη της λιτότητας και της μιζέριας, αλλά στην πραγματικότητα αφήνει την οικονομία να πορεύεται χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο και στόχο. Από την πλευρά της η κυβέρνηση σε κάθε ευκαιρία εμφανίζει ως δεδομένη την αλλαγή σελίδας καταθέτοντας αριθμούς, πλεονάσματα, αύξηση των επενδύσεων και μείωση της ανεργίας. Δημιουργεί μια εικόνα ανάκαμψης και επιχειρεί να στείλει αισιόδοξα μηνύματα εντός και εκτός της χώρας. Από την άλλη, η αντιπολίτευση στηρίζει την πολιτική της στην αποδόμηση και στον μηδενισμό ακόμα και εκείνων των θετικών ενεργειών που έχουν γίνει. Επενδύει στο «όλα γίνονται λάθος» με έπαθλο την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις.
Πολιτικές που όλοι γνωρίζουν ότι είναι αδιέξοδες, καθώς και ότι αν δεν αλλάξουν γρήγορα, η οικονομία της χώρας αλλά και η κοινωνία θα βυθιστούν σε νέα μεγαλύτερη κρίση, άγνωστης διάρκειας και αποτελέσματος.

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ του κάθε πολιτικού, σε όποιο στρατόπεδο και θέση κι αν βρίσκεται, πρέπει να είναι η θωράκιση της χώρας απέναντι στους εχθρούς και σε όποιους εμφανίζονται ως «φίλοι», η ευημερία των ταλαιπωρημένων και απογοητευμένων πολιτών και η ανασυγκρότηση της οικονομίας σε γερά θεμέλια και στέρεες βάσεις για να μην επαναληφθεί η τραγωδία της χρεοκοπίας. Στόχος τους πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ισχυρής χώρας και όχι η ικανοποίηση μικροκομματικών συμφερόντων και η διατήρησή τους στο πολιτικό προσκήνιο.

 

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
 
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί ο φθόνος και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
 
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
 
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»
 
Mario de Andrade
(Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία)
 

 Του Βαγγέλη Ρίζου* .

Έχοντας παρακολουθήσει επί σειρά ετών τα τεκταινόμενα στους κατά τόπους δήμους, ομολογώ ότι η κατά τόπους διαχείριση, μου δημιουργούσε καθαρά αρνητικά συναισθήματα: κακοδιαχείριση, αυθαιρεσίες, ελλείμματα, προσωπικά συμφέροντα και επιδιώξεις αυτοπροβολής. Δεν υπήρξα ποτέ τόσο πεσιμιστής ώστε να μην μπορώ απρόσκοπτα να σχηματίσω νηφάλια γνώμη. Δεν υπήρξα ποτέ τόσο υποτελής, ώστε να μην τολμώ να εκφράσω την γνώμη μου. Ομολογώ ωστόσο, ότι πάλεψα πολύ, προκειμένου, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης εντός της οποίας κοινωνιολογικά πλέον, καθείς φροντίζει για τον εαυτό του και μόνο, να ψάξω, να βρω κι εν τέλει, να παραδεχτώ, ότι ενώ πολλοί φορείς και στελέχη (δεν θα πω όλοι) της τοπικής αυτοδιοίκησης, αντιμετωπίζουν το αξίωμά τους, ως σκαλοπάτι αυτοπροβολής και αναρρίχησης σε ανώτερα αξιώματα, υπάρχουν κάποιοι Δήμαρχοι που ξεχωρίζουν.

Στο πλαίσιο αυτό, δηλώνω κάτι παραπάνω από ευτυχής που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου, Διονύση Χατζηδάκη. Ένα δήμαρχο, που κατόρθωσε, όχι μόνο να ξεχωρίσει μεταξύ των ομότιτλών του, εξαιτίας της σπάνιας αμεσότητας και στενής επικοινωνίας που έχει αποκτήσει με τους δημότες του, αλλά και λόγω διατήρησης της δημοτικότητάς του επί 20 συναπτά έτη, όσα σχεδόν απαριθμούνται από την ημερομηνία της πρώτης εκλογής του στον δήμο Παλαιού Φαλήρου.

Αφορμή για τον παραπάνω σχολιασμό αποτέλεσε μία πρόσκληση που έλαβα από τον Δήμαρχο Π. Φαλήρου, προκειμένου να παρευρεθώ στα εγκαίνια του νέου Κλειστού Γυμναστηρίου του δήμου, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, κυρίου Προκόπη Παυλόπουλου. Για να είμαι ειλικρινής, περνώντας τόσο καιρό με το αυτοκίνητό μου παραλιακά, έξω από το νέο «Κλειστό», δεν είδα κάτι που να μου προκαλεί εντύπωση. Έως ότου παρευρέθηκα εκεί για τα προαναφερθέντα εγκαίνια.

Το νέο «Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου», δεν είναι ένα ακόμα γυμναστήριο με ευκταίες μεν, περιορισμένες δε, δυνατότητες. Πρόκειται για ένα πραγματικό στολίδι για τα Νότια Προάστια καθώς, πέρα από το Κεντρικό Κτίριο περιλαμβάνει και πολλές άλλες αθλητικές υποδομές που εκτείνονται σε μία έκταση 30 περίπου στρεμμάτων. Μία έκταση όπου αξιοποιήθηκε στο έπακρο και η οποία προηγουμένως αποτελούσε έναν απέραντο σκουπιδότοπο με μπάζα, σκουπίδια, ακαθαρσίες, μη προσβάσιμο για οποιονδήποτε δημότη ή επισκέπτη του δήμου μας.

Ως δημοσιογράφος, επιχείρησα φυσικά να έρθω σε επικοινωνία με τον πρωτεργάτη αυτού του εγχειρήματος, τον ίδιο τον δήμαρχο Π. Φαλήρου, προκειμένου να λάβω πληροφορίες για τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσει και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε προκειμένου να ευοδωθεί το έργο αυτό. Επιπροσθέτως, άδραξα την ευκαιρία να διερευνήσω το γιατί, ο Δήμαρχος Π. Φαλήρου, Δ. Χατζηδάκης θεωρείται ο πιο πετυχημένος δήμαρχος στην ελληνική επικράτεια (γεγονός που εύκολα αποδεικνύεται τόσο από τα συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά που λαμβάνει στις δημοτικές εκλογές όσο και για τις διεθνείς αναγνωρίσεις και βραβεία που έχει λάβει από την αρχή της θητείας του - όπως το Πανευρωπαϊκό βραβείο "Local Leader of the Year").

Μία μικρή κουβέντα μαζί του ήταν αρκετή ώστε να ξεκαθαρίσω το τοπίο. Άμεσος, με καθαρό και σαφή λόγο, χαρακτηριστικό ενός ανδρός που οι δυσκολίες δεν τον κάμπτουν, ο Διονύσης Χατζηδάκης μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε τόσο στην αποπεράτωση του μεγάλου αυτού έργου, όσο και στα υπόλοιπα έργα που έφερε εις πέρας με μεγάλη επιτυχία κατά την διάρκεια της θητείας του. Δυσκολίες γραφειοκρατικές, προσκόμματα στην χρηματοδότηση τόσο του συγκεκριμένου έργου, όσο και των προηγουμένων, τροχοπέδες στην εκταμίευση των αναγκαίων κονδυλίων κ.ο.κ..

Το μυστικό ήταν ένα: καθημερινή και απρόσκοπτη ενασχόληση με τα έργα αυτά - ειδικά με την αποπεράτωση του κλειστού που υπήρξε ομολογουμένως ένας προσωπικός του άθλος λόγω των ιδιαίτερων δυσκολιών που αντιμετώπισε - τόσο ο ίδιος όσο και οι εμπλεκόμενοι συνεργάτες του. Όπως ο ίδιος σχολίασε «η αποπεράτωση του Κλειστού Γυμναστηρίου του δήμου μας υπήρξε ένας Γολγοθάς, όχι μόνο για μένα που ασχολούμουν επι καθημερινής βάσεως, από το πρωί ως το βράδυ με το συγκεκριμένο έργο, αλλά έτι περισσότερο για μια πλειάδα εργατών και συνεργατών, που εξάντλησαν τα όριά τους, προκειμένου το έργο να παραδοθεί εγκαίρως. Ωστόσο, εάν δεν είχε υπάρξει η μαζική αυτή κινητοποίηση, το έργο ακόμα θα βρισκόταν στα μπετά».
Στην (αφελή ομολογώ) ερώτησή μου «για ποιο λόγο πιστεύετε ότι σημειώνονται τέτοιου είδους καθυστερήσεις, σε ανάλογου μεγέθους έργα, εφόσον υπάρχουν τα προαπαιτούμενα διαπιστευτήρια και έγγραφα, οι αναγκαίες εγκρίσεις και οι απαιτούμενες χρηματοδοτήσεις», η απάντηση του Δημάρχου Π. Φαλήρου, υπήρξε αφοπλιστική: «διότι σε αυτήν την χώρα δυστυχώς πρέπει να δίνεις αέναες μάχες ακόμα και γι' αυτό που η κοινή λογική θα θεωρούσε αυτονόητο. Είναι πολύ δύσκολο να υποσκελίσεις ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά εμπόδια που προκύπτουν σε κάθε ενέργεια του δήμου, αγκυλώσεις της διοίκησης, υπερβάλλοντα ζήλο και εμμονές ανθρώπων που βρίσκονται σε καίριες θέσεις, χωρίς ωστόσο να έχουν την ικανότητα (ενδεχομένως και δυνατότητα) «προτεραιοποίησης» θεμάτων που υπάγονται στις αρμοδιότητες τους. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα μεγάλο έργο προϋπολογισμού 10 εκ. ευρώ (ασχέτως αν λόγω επιτυχημένων κινήσεων του δήμου το έργο ευοδώθηκε τελικά για μόλις 6 εκατ. ευρώ), καταλαβαίνετε για πόσο δύσκολη συγκυρία μιλούμε».

Η συνάντηση με τον Δήμαρχο Π. Φαλήρου, Διονύση Χατζηδάκη, οφείλω να πω ότι με επηρέασε πολύ. Πρώτον, λόγω της κοσμοσυρροής των δημοτών που τίμησαν την εκδήλωση αυτή με την παρουσία τους, δημότες που όχι μόνο παρευρέθησαν εκεί αλλά σε αντίθεση με άλλους δήμους, φαίνονταν να έχουν μια πολύ προσωπική σχέση με τον δήμαρχο του δήμου της καρδιάς τους, τέτοια που συναντάς δύσκολα σε άλλους δήμους. Χαρακτηριστικά ήταν τα χαμόγελα των παιδιών και των μελών των αθλητικών συλλόγων για τα γήπεδα που τους παραχωρήθηκαν, όπου θα βοηθήσουν να διατηρηθεί και να εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό η αθλητική παράδοση που υπάρχει στον δήμο Π. Φαλήρου. Χαμόγελα που, αν μη τι άλλο, αντικατόπτριζαν την αίσθηση των δημοτών ότι τα αιτήματά τους για ενίσχυση των παροχών του δήμου, έναντί τους, εισακούονται και γίνονται πραγματικότητα.

Δεύτερον, διότι αντιλαμβάνομαι, ότι ο Διονύσης Χατζηδάκης, δεν είναι ένας απλά καλός δήμαρχος. Είναι ένας δήμαρχος-έμπνευση, ένας δήμαρχος με οράματα, ένας δήμαρχος που αποτελεί πρότυπο και παράδειγμα για πολλούς ομότιτλούς του. Και δεν θεωρώ καθόλου τυχαία την συσπείρωση νεώτερων δημάρχων των νοτίων προαστίων κάτω από τις συμβουλές και τις υποδείξεις του, προκειμένου οι δήμοι αφενός να ακολουθήσουν το παράδειγμά του όσον αφορά το «νοικοκύρεμα» των οικονομικών τους κι αφετέρου την από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων τους και την επένδυση σε έργα τοπικής ανάπτυξης, ευοδώνοντας και υλοποιώντας το όραμα της «Αθηναϊκής Ριβιέρας».

 Του Βαγγέλη Ρίζου* .liberal.gr

* Ο κ. Βαγγέλης Ρίζος είναι Οικονομολόγος, τ. μέλος Κεντρικής Διοίκησης Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας.


casa victoria barkiza



φιλικά μέσα....

glyfada metropolitan

ShareNews 13

BANNERS PROTASEIS 1

acp advertising, Βάρκιζα, σταμπάδικο,νότια προάστια, φωτοτυπίες, καμβάς, μπλούζε,διαφημιστικά δώρα, γάμος,Μπλούζες,στάμπες,συγκροτήματα,στάμπες,πενταήμερηεκδρομή,σχολείου,τουριστικά,μπλουζάκια,αστείες,ατάκες,σχολικές,εκδηλώσεις,γυμναστικές,επιδείξεις,ποδιές,υφασμάτινες,τσάντες,Ζακέτες,Φούτερ,Fleece,αναπτήρες,σπίρτα,Κούπες,καπέλα,αναπτύρες,κορνίζες,μαξιλαράκια,φωτογραφίες,παιδικά,δωμάτια,Ποτήρια,Μπουκάλια,Θερμός,Σεϊκερ,Λάβαρα,Μαγνητάκια,άλλα,φωτογραφικά,είδη,Μεταλλικά,στυλό,Πένες,Μεταλλικά,μπρελόκ,Πλαστικά,μπρελόκ,Κονκάρδες,πίνακες,καμβά,ψηφιακές,εκτυπώσεις,Κρύσταλλα,Πέτρες
cp advertising, Βάρκιζα, σταμπάδικο,νότια προάστια, φωτοτυπίες, καμβάς, μπλούζε,διαφημιστικά δώρα, γάμος,Μπλούζες,στάμπες,συγκροτήματα,στάμπες,πενταήμερηεκδρομή,σχολείου,τουριστικά,μπλουζάκια,αστείες,ατάκες,σχολικές,εκδηλώσεις,γυμναστικές,επιδείξεις,ποδιές,υφασμάτινες,τσάντες,Ζακέτες,Φούτερ,Fleece,αναπτήρες,σπίρτα,Κούπες,καπέλα,αναπτύρες,κορνίζες,μαξιλαράκια,φωτογραφίες,παιδικά,δωμάτια,Ποτήρια,Μπουκάλια,Θερμός,Σεϊκερ,Λάβαρα,Μαγνητάκια,άλλα,φωτογραφικά,είδη,Μεταλλικά,στυλό,Πένες,Μεταλλικά,μπρελόκ,Πλαστικά,μπρελόκ,Κονκάρδες,πίνακες,καμβά,ψηφιακές,εκτυπώσεις,Κρύσταλλα,Πέτρες
acp advertising, Βάρκιζα, σταμπάδικο,νότια προάστια, φωτοτυπίες, καμβάς, μπλούζε,διαφημιστικά δώρα, γάμος,Μπλούζες,στάμπες,συγκροτήματα,στάμπες,πενταήμερηεκδρομή,σχολείου,τουριστικά,μπλουζάκια,αστείες,ατάκες,σχολικές,εκδηλώσεις,γυμναστικές,επιδείξεις,ποδιές,υφασμάτινες,τσάντες,Ζακέτες,Φούτερ,Fleece,αναπτήρες,σπίρτα,Κούπες,καπέλα,αναπτύρες,κορνίζες,μαξιλαράκια,φωτογραφίες,παιδικά,δωμάτια,Ποτήρια,Μπουκάλια,Θερμός,Σεϊκερ,Λάβαρα,Μαγνητάκια,άλλα,φωτογραφικά,είδη,Μεταλλικά,στυλό,Πένες,Μεταλλικά,μπρελόκ,Πλαστικά,μπρελόκ,Κονκάρδες,πίνακες,καμβά,ψηφιακές,εκτυπώσεις,Κρύσταλλα,Πέτρες

acp logo 16 1

NotosNet YouTube